05-09-06

 Vadertje tijd

De tijd bleef even treuzelen
voor het doodse uitstalraam
met zicht op enkel duisternis

en aan de overkant knipoogde het licht
uitnodigend warm naar een speelse etalage
gedecoreerd met een temperamentvol leven

waarop hij zichzelf over een andere boeg gooide
en werd gegrepen door emoties van bloeiend geluk

verlangend vluchtte hij de nachtmerrie voorbij
en viel opgelucht in de omhelzende armen
van zijn immer verloren gewaande droom

21:06 Gepost door marlis in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |