04-11-05

 Vaderdag

Grijze letters beitelen een naam
op een zwart granieten vierkant
waar bloemen telkens weer verwelken
en de gezegende grond wordt verstoord
door het schallen van frêle stemmetjes

Keuvelende mensen kijken opzij
en blijven even stilstaan bij verdriet
de moeder op de achtergrond glimlacht
maar haar vochtige ogen verroeren zich niet

De meisjes zoeken met hun handjes
houvast in de armen van een knuffel
en het vrolijk kwetteren vervalt
in het prevelen van een vrolijk versje

een kus op de steen
een laatste keer "dag papa"
en ze dartelen voort met hun leven
innig verstrengeld als teken
van hun geheim verbond

19:57 Gepost door marlis | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.